Sommigen konden zich wel vinden in onze reisplannen, anderen verklaarden ons min of meer voor gek. Hoe dan ook, we vertrokken, gepakt en gezakt met vele lagen mutsen, handschoenen, kousen en thermisch ondergoed, richting Lapland. Bestemming: de husky-farm in Moskojärvi, 100 km boven de poolcirkel, het land van de Sami, voorspeld -20°! Daar gingen de 2 grootste koukleumen van Booischot!
We gingen voor de honden en de natuur maar kregen een grandioze week die al onze verwachtingen overtrof: back to basic! Jij, je honden en de natuurelementen: één team want anders lukt het niet!
De theorie was wonderbaarlijk simpel: 
· We leerden onze honden inspannen.
· We leerden dat ‘ha’ links is en ‘gee’ rechts.
· We leerden dat je maar beter je slee goed kan vasthouden met je voet op de rem als je ‘Ok, get up’ uitspreekt.
· We leerden dat we onze honden moesten helpen: remmen waar nodig, anders meelopen, meepeddelen, je slee door de bochten manoeuvreren,…
· En heel belangrijk, het allerbelangrijkste: we leerden dat we nooit maar dan ook nooit, in geen enkele omstandigheid, je slee loslaat. Ook niet als je in de sneeuw bijt. Vooral niet als je in de sneeuw bijt! (Of je kan te voet naar huis!)
Wonderbaarlijk simpel … tot aan de praktijk! Lichtgewichtje kreeg het super-speedy-team toegewezen! Ik mistrapte me al snel in diepsneeuw van 50 cm met als gevolg dat mijn speedy-team sneller was dan mijn benen… Ik was de eerste om in de sneeuw te bijten! Maar afspraken zijn afspraken: je laat die slee dus nooit los! De bedoeling is om terug op die slee te kruipen en het ding terug onder controle te krijgen. Lukt het niet, dan mag je heel hard roepen… tenslotte komen ze je dan redden…. Zo bleek!
De volgende scherpe bocht leerde ik wat ze me ooit in fysica hebben proberen uit te leggen: middelpuntsvliedende kracht! Lichtgewichtje werd uit de bocht geslingerd door superspeedyteam maar krabbelde deze keer overeind, herkantelde de slee, sprong er op en kreeg de boel weer onder controle! Onze begeleider al lachend: ‘Nice rescue!’ Vond ik ook!
Omdat ik geen gewicht in de schaal (lees slee) kan werpen, heb ik al mijn lenigheid,flexibiliteit en spierkracht boven gehaald, al mijn wiskundige formulekes getest, geleerd om blindelings de rem te vinden, mijn attitude achter die slee veranderd (gedaan alsof ik 100 kg woog) en me compleet laten gaan: niemand heeft in de volgende scherpe bocht mijn zucht van verlichting gemerkt: ‘Gelukt!’. Ik stond nog recht!
Na een 3tal uren durende proefrit werden we goed genoeg bevonden om onze eigen hondenslee te leiden: de start van een 4daagse trektocht met superspeedyteam door de natuur van Lapland!
Het was werken met je team: meepeddelen en lopen als het bergop ging, volle bak op de rem als het steil bergaf ging, evenwichtsoefeningen in de bochten… Over meren, door diepsneeuw, over kronkelende bosweggetjes. Als je samenwerkt met je team lopen die beesten met jou de wereld rond: de eerste dag 25 km, de tweede dag 30 km en na een rustdagje voor de honden (en voor ons een verwendagje bij de Sami-bevolking in Vettasjärvi: icehole-fishing, lasso werpen – dit lukte op een stilstaand gewei maar toen we stoer een écht rendier gingen vangen, keek dat beest met zijn bruine bambi-ogen ons aan en we hebben het hele idee maar opgegeven en zijn maar gaan bezinnen in de sauna) sleeden we de laatste dag meer dan 55 km terug naar het dogkamp! -16°, de honden in hun nopjes, wij ook!
Geen gsm, geen breedbeeldTV, geen drukke agenda’s, maar wel eenvoudige hutjes (zonder stroom) midden in de bossen, drinkwater boren op het meer, vuurtje stoken om te koken, 7 lagen aantrekken om bij -20° naar 2C te spurten buiten, honden verzorgen en genieten. Genieten van een overweldigende stilte: helemaal niets buiten een slee in de sneeuw en het gehijg van honden.
Soms vergeet een mens in de drukte van België waar het in het leven echt om draait: daar in Lapland, met de honden en de slee in niemandsland, daar voel je weer dat je echt leeft!
Ik zal mijn bende nooit vergeten: mijn leadingdogs Blaze en Buster en mijn wheeldogs Danek en Tango. Elk op zich een prachtexemplaar en samen een geweldig sterk team! 
Toen Blaze op onze dag van vertrek een kort ritje ging meelopen met een andere slee, was ik blij voor hem: hij is gemaakt om te rennen en een dag in een hok zonder lopen is voor die runaholic een verloren dag. Maar ergens voelde ik een kleine steek: ‘Helaba, dat is wel één van MIJN honden’…
LAP, daar komen VODDEN van! Nu moeten we wel op 11daagse-XL- mushingtour!!!
Suzy
