Als het kriebelt moet je sporten! Een slogan van lang voor mijn tijd, maar ik vrees wel eentje uit de tijd dat mijn baasjes ‘jong’ waren. ’t Schijnt niet alleen goed te zijn tegen ‘jeuk’ maar ook tegen andere kwalen zoals luiheid en verveling! En je wordt er een beetje moe van (in mijn geval: ongeveer een volle 15 minuten!). Volgens mijn baasjes moet je vanalles proberen dus zo stond ik op een gegeven moment, nu alweer effe geleden, met knikkende knietjes op de rand van het zwembad. Dog Deus zwom ondertussen al zijn eerste lengtes van die dag en ik zag hem gewoon breeduit lachen: ‘Die durft niet!’ Hoewel ik alleen maar dingen kon denken in de trant van ‘te koud’, ‘te diep’, ‘te veel water in één plas’,  ‘zijn jullie nu helemaal gek geworden?’ en ‘slijmbal’ (dat laatste op Deus bedoeld die dat spelletje van de bazen weer meespeelde zonder enig protest) moest mijn eer gered worden. Ikke, miss Cruèl, was niet van plan om haar stevig opgebouwde reputatie aan de rand van het zwembad te laten kapot gaan. Dus kneep ik mijn ogen samen, nam eens heel diep adem (en deed ondertussen een schietgebedje) en sprong!!! Kont omhoog, peddelen met die poten, neus boven water houden! Daar langs de kant wisten ze het weer schoon uit te leggen. Maar toen ik mijn ogen terug open deed, moest ik vaststellen dat het werkte. Het werkte! Ik zwom! Joehoeoeoeoe, euforie alom! Na de overwinningsroes kwam de volgende emotie: dit is ook nog écht leuk! Tuut tuut, ouwe pee Deus, zwem maar lekker verder op je ouwe-mannekes-tempo maar speedy-missie passeert  langs links!!!

Zij zijn er mee begonnen en ondertussen droom ik van een Olympische medaille: vrije slag apportje halen! Maar dan moet ik nog veel trainen. Dus beste baasjes: bij deze vraag ik mijn eigen zwembadje!!!

Wie weet! Misschien!

Natte poot,

Miss Cruèl