48 uur uit een mensenleven:
Bazin staat vrijdagmorgen in de startblokken: de start van een 14 uren werkdag die nog voor ze goed en wel is afgelopen overgaat in een weekendshift tot zondagmorgen. Dus worstelt ze eerst een nachtje door want de mensen doen nierkolieken, worden psychotisch en kloppen er op los,… Na dat nachtje nachtbraken, beslist gans het wachtgebied massaal vanaf 6 u ’s morgens collectief ‘dringend’ (want daar dienen wachtdiensten toch voor) ziek te worden: koorts, spierpijn, keelpijn, hoest, snotteren, hoofdpijn, buikpijn, bloedneus, geplette vinger, kapotte teen, ongelukkig, moe, slecht geslapen,… De telefoon staat niet meer stil tot na 22u. Daarna is ze nog een nachtje standby voor de collega die het overneemt.

48 uur uit een hondenleven:
Ik eet minstens 7x. Ik doe zalige dutjes verspreid over de dagen. Ik doe met mijn baas een aantal ommetjes om. Ik loop nog een keer met mijn poten door het slijk in de tuin, nu het nog kan, want als alles goed zit ligt er vanaf volgende week rolgazon. Nog effe  van profiteren dus. Ik loop achter balletjes in de tuin. Ik wacht op mijn baasje want die is gaan zwemmen in een grote-mensen-dus-honden-niet-toegelaten-zwembad. Ik doe een crossje door het veld. Speurend naar fazanten, konijnen en hertjes. Ook altijd goed voor een paar geweldige sprintjes. Ik knabbel vol overtuiging op een varkensoor. Ik slaap ‘snachts geweldig (tenzij bazin maar door de living blijft crossen op en af naar patiënten) en droom geweldige dromen.

… om op zondagmorgen fris en opgewekt klaar te staan: joepie, we gaan op Teamspiritclubwandeling! Ik heb er helemaal zin in!
Bazin ziet er duidelijk minder fris uit (en besluit stilletjes – of was het toch hardop? – dat de eerste die nog durft te komen klagen over vermoeidheid hardhandig achter het behang geplakt wordt). Ze heeft er duidelijk heel wat minder zin in!
Een hondenleven zeggen ze dan.
Ik vraag me af over wie ze het dan hebben?

Want ik sta al klaar met mijn wandelschoenen aan,
Miss Cruèl