‘Moet ik sneeuw bestellen?’ vroeg Guido toen het over de winterwandeling ging. ‘ Het zou wel leuk zijn maar ge moet vooral niet overdrijven’ antwoordde ik nog. Guido kennende, in zijn nopjes, dan schuift het vooruit. 15 cm sneeuw dus!!!

’t Was een superleuke echte winterwandeling! ’t Zou moeten lukken dat we dat de komenden jaren zo nog geregeld krijgen.  Geen kat (buiten de diehards van Teamspirit) zo gek om nu gaan te wandelen dus hadden wij vrij spel in het Mechels Broek. ‘Verplicht op het pad te blijven’… we willen wel maar met zoveel sneeuw is het verschil tussen pad en geen pad hopeloos. Leibanden af en lopen maar… de sneeuw in!

Een goeie tube vaseline hield de pootjes ok (noodpakket voorzien maar niet nodig gehad). Pompoensoep en thermisch ondergoed hield ons warm. Hoewel we bij de start gezegd hadden de wandeling te onderbreken na de eerste lus (7,5 km), hebben we het ganze parcours uitgelopen (12 km). We hadden er fun in!

Lief, merci voor de catering en het gidswerk. We wisten het al langer maar het is vandaag nog maar eens bewezen: ge zijt multifunctioneel! Ook op allerlaatste nippertjes.

 

 

 

 

 

 

 

 

Teamspirit.

Femke en César zijn de trotse ouders van Ainoa.

En Cookie, die kan het goed vinden met de nieuwe spruit in de familie.

Proficiat, van gans Teamspirit!

Weer of geen weer (in dit geval: absoluut géén weer!), Erwin had er compleet zin in en dook zaterdagmorgen al vroeg de keuken in. Ik, om de teamspirit binnen dit huishouden te bewaren, verdween wijselijk voor een halve dag naar een bijscholing, ver uit het zicht van Erwin, en de keuken ver uit mijn zicht (een les die ik vorig jaar geleerd heb). Rond de middag thuisgekomen, leek mijn keuken op een waar oorlogsveld met overal rode spatten op de keukenkasten. Gezien er geen oorlogsslachtoffers lagen te creperen en iedereen nog vrolijk was (Erwin stond vrolijk te roeren in zijn potten en de honden waren gewoon kwispelend vrolijk omdat ze mij zagen) gokte ik maar op een gerechtje met een rood sausje…

 

Vele handen maken licht werk dus tegen half 7 stond Vijverstein netjes klaar, tegen 7 uur druppelden de eerste gasten binnen, tegen half 8 schoten we in paniek wegens tomaten die verslonden werden en komkommers die verdwenen, tegen kwart voor 8 werd er iemand in sneltempo naar de winkel gestuurd en een uur later was het gewoon volle bak en draaide de boel vlotjes. Erwin en zijn koksmensen (ik dus niets mee te maken, het gaat hier over Katrien en Lief) kregen langs alle kanten leuke complimentjes over de goei warm pompoenensoep, de zachtheid van het vlees, de rooi saus die toch zo lekker was (nu nog iemand vinden die mijn keuken wil komen kuisen), de versheid van de tomaten en komkommers (!!!), het originele dessert,… Het deed ‘em deugd! 

Wat broebelwater, palmkes, pintjes, colaatjes, duveltjes, portootjes later, was ons lichaamstaal beter dan ons tong: al eens geprobeerd puur op lichaamstaal een fruitsap, een senseo-koffie en een senseo-chocomelk te bestellen. Paul achter den toog weet er nu alles van. Hoog tijd voor een laatste rondje en maken dat we naar huis waren toen Erwin over zijn wolkenkrabber begon en het probleem van homofielen in België. Joerie en Petra zullen de deur achter ons wel toetrekken!

Schol, op een geslaagde winterbarbeque!

Merci aan de sponsers, merci aan de helpers, merci aan de eters!

Suzy (voor het ganse teamspiritbestuur).

Halloween @ Teamspirit